Gewoon bij ons aan de eetkamertafel. Ron (mijn partner) begint op het werk nu echt over te lopen. We hebben net 3 weken vakantie achter de rug en na een dag werk is het hem duidelijk weer teveel. Omdat ik mijn therapeutzijn nooit echt uit kan zetten vraag ik wat door. Wat was je energieniveau deze vakantie? Wat was hij gisteren? Wat was hij vandaag? En samen proberen we zo te ontdekken wat hem zoveel energie kost. In 2015 is hij al eens thuis komen te zitten met een burn out en ik merk de laatste tijd dat het niet echt geweldig met hem gaat. Het laatste wat ik wil maar natuurlijk ook wat hij wil is opnieuw thuis komen zitten. En afgelopen jaar was niet alleen qua werk veel voor hem maar ook privé hebben er behoorlijk wat zaken meegespeeld. Wanneer hij nadenkt over vandaag springen de tranen hem in de ogen. Ik vraag wat er gebeurt en hij geeft als antwoord: ‘Ik ben teleurgesteld in mijzelf’. Hij geeft aan dat hij niet teleurgesteld is in hoe hij zijn werk doet. Want daar blaakt hij nu van zelfvertrouwen: ‘Ik ben echt goed ik wat ik doe!’ Maar hij is teleurgesteld dat het hem ‘weer’ niet gelukt is zijn eigen grenzen te bewaken. Dat hij zich ‘weer’ verantwoordelijk voelt voor zijn werk, afdeling en de mensen met wie hij samenwerkt.

Nu schieten ook bij mij de tranen in de ogen. Ik heb afgelopen jaar speekselklierkanker gehad en voor mij ging dat hele proces over mijn grenzen leren aangeven. Zelfs nu ik weer langzaam aan de slag ga heb ik het gevoel dat ik me op een soort van smalle balk bevind waarop ik mijn evenwicht moet bewaren. Dus voetje voor voetje ontdek ik wat ik kan en ben ik eigenlijk bang voor de momenten waarop ik écht nee aan de ander moet verkopen. Want hoewel ik mezelf in essentie het belangrijkst vind stel ik liever mezelf teleur dan de ander. Ik ben nu alleen bang dat wanneer ik me daar weer aan overgeef ik mijn kanker weer terugkrijg. Misschien een idiote gedachte maar hij helpt me wel om naar mezelf te kijken en mijn eigen grenzen te bewaken. Dit vertel ik aan Ron. Ik vertel hem ook dat het ontzettend egoïstisch voelt om dit zo te doen. Maar ook dat het aan de andere kant voor mij bijna geen optie meer is om het niet te doen. Maar hier heb ik ook heel wat opleidingen, therapie, 10 jaar therapeutschap en kanker voor nodig gehad om zo van mezelf te mogen denken. En zelfs dan nog blijft het moeilijk.

Ron begon vandaag bijvoorbeeld de dag met 487 mails, kreeg direct te horen dat alles wat hij voor zijn vakantie aan opdrachten bij anderen had neergelegd om de inbedrijfname van de volgende dag goed te laten verlopen, niet waren gebeurd, en nog vele andere zaken die niet waren gedaan. Ik begon mijn dag met een stuk of 6 mailtjes, 4 uurtjes werk en een uitgerust gevoel.  Ron brengt in onze relatie eigenlijk zo goed als ons hele inkomen binnen, zeker op dit moment, en ik rommel (voor mijn gevoel) maar wat aan. Wanneer ik zie wat al die stress hem kost dan voel ik me echt enorm egoïstisch. Met name om het feit dat ik niet een vaste baan heb en daarmee dus ook niet voor een vast inkomen zorg.

Wanneer ik hem dit allemaal vertel is hij eigenlijk een soort van opgelucht en eigenlijk niet meer zo teleurgesteld in zichzelf. Hij ziet eigenlijk veel meer de ‘egoïstische’ beslissingen die hij door zichzelf kan en mag gaan maken. Ik vertel hem ook hoe hij dit met anderen kan bespreken en dat het voor hun waarschijnlijk niet eens als egoïstisch zal worden ervaren. Het feit namelijk dat hij op dit moment voor (bijna) ons gehele inkomen zorgt en dat ik daar heel dankbaar voor ben veranderd niks aan de situatie maar voelt voor hem wel enorm fijn. Dus wanneer hij dit vertaalt naar zijn situatie op het werk dan kan hij daar ook wat mee.

We sluiten af om nog eens te bedenken wat onze eigenlijke droom is. Voor het grootste gedeelte van het jaar wonen in Griekenland, Ron als huisman en ik degene die voor het inkomen zorgt met werk dat ik leuk vind. En Ron wil daar natuurlijk best een aantal uurtjes in meehelpen. Waarschijnlijk hebben we nog een lange weg te gaan maar samen hebben we er nu al zin in. 😉