En je ziet het al. Kon staat tussen aanhalingstekens. Want ik dacht zelf dat dit niet kon. Niet bewust natuurlijk want het begon al toen ik geboren werd (ja echt waar!!!). Ik weet nu dat je lichaam veel meer herinneringen heeft aan vroeger dan je brein en daardoor dat ik al snel begon om het anderen naar hun zin te maken. Lachen! Daar maak je anderen blij mee. Lachebekje. Dus wanneer iemand verdrietig of boos is dan doe ik mijn best die ander het naar zijn zin te maken (lachen werkt dan niet altijd maar als kind zal het denk ik wel een redelijke invloed op mijn omgeving gehad moet hebben).

Zelfs nu moet ik me soms inhouden om het niet ‘goed te maken’ wanneer een ander boos is of een humeur heeft.Pfff dat kost me moeite want mijn humeur daalt dan ook meteen en natuurlijk is de ander (op dat moment in mijn ogen) daar schuldig aan.

De waarheid is echter dat ik mijn humeur LAAT beïnvloeden, maar ja als je bijvoorbeeld samenwoont is het ook wel heel lastig om dit niet te laten gebeuren. En ach wanneer ik er daarna over praat is het ook weer vergeven en vergeten. Want dat is er wel veranderd. Ik hou niet meer stil. Dan maar ff een discussie. Daar gaat immers (heb ik nu geleerd) niemand dood aan. En ik word er ook blijkbaar niet minder leuk door.

En daar zit en zat bij mijn de crux. Ik wil graag lief gevonden worden. Ook wanneer ik zeg dat ik het ergens niet mee eens ben! Tja en zo werkt het natuurlijk niet. Wanneer iemand door mij gekwetst wordt of ik iemand boos maak dan trek ik me dat enorm aan. Die ander mag zich niet door mij vervelend voelen want dan vindt deze mij dadelijk niet meer leuk. En wat dan nog?! Ik leg mijn cliënten altijd uit dat 33% van de mensen je leuk vindt, 33% je niet leuk vindt en 33% is neutraal. En wanneer je iets doet wat de een niet leuk vindt dat er een verschuiving plaatsvindt. Maar als het mezelf betreft is het net ietsje lastiger. Maar daar laat ik me niet (meer) door tegenhouden (hoe spannend ik dat ook nog steeds vind).

Ik heb door de jaren heen zoveel geleerd hoe ik met name mezelf steeds in de weg stond in mijzelf zijn. Ik weet nu dat de enige die daar iets aan kan veranderen ikzelf ben al mag dat natuurlijk best wel eens met hulp van anderen.

Want jezelf zijn betekent voor mij doen waar ik blij van word, en soms houdt dat in dat ik iets moet doen waar ik heel even niet zo blij van word. Complex… ja een beetje 😉 Maar het houdt het leven leuk en afwisselend.

Zo nu even deze blog nog posten terwijl de gedachte door mij heengaat: ‘Wat zullen ze wel niet van mij denken’.  En tja ik ben ook wel een beetje raar. Maar eerlijk is eerlijk daar ben ik dan ook wel een beetje trots op.